Το σχολείο μας, η μικρή κοινωνία που μας προετοιμάζει για τον κόσμο. Με τη δική του οργάνωση, διοίκηση, νόμους, δικαιώματα και υποχρεώσεις. Είναι σημαντικό να ζήσουμε αυτά τα χρόνια που μας προετοιμάζουν για το μέλλον όμορφα και με ασφάλεια. Και επειδή τίποτα δεν είναι δεδομένο, μάλλον πρέπει κι εμείς να προσπαθήσουμε γι’αυτό. Με σεβασμό ο ένας στη διαφορετικότητα του άλλου, με κατανόηση στις δύσκολες στιγμές, με αγάπη γι’αυτά τα όμορφα χρόνια που πρέπει να μας μείνουν αξέχαστα με τον καλύτερο τρόπο.

 Μια βαριά λέξη γι’αυτό που σημαίνει. Να ενοχλείς, να εμποδίζεις, να προκαλείς πόνο σωματικό ή ψυχικό, να ξεπερνάς τα όρια, αυτά που χρειαζόμαστε όλοι για να ζούμε αρμονικά στο σχολείο.

Nα καταφεύγεις σε ακρότητες. Το να χτυπήσεις κάποιον για οποιοδήποτε λόγο. Κανένας δεν έχει δικαίωμα στη σωματική βία. Το να στενοχωρήσεις, να εκνευρίσεις,  να ενοχλήσεις σκόπιμα. Το να προκαλείς προβλήματα για να νοιώσεις σημαντικός και αρεστός σε όσους εκτονώνει τέτοιου είδους συμπεριφορά.H σωματική και η λεκτική βία με όποιο τρόπο κι αν ασκούνται είναι ταυτόσημες.

Πώς αντιμετωπίζεται η παραβατικότητα;

Ο  διάλογος  θα έπρεπε να είναι το πρώτο βήμα για  να επαναφέρει ο καθηγητής αυτόν που ξέφυγε, και  μια ευκαιρία να διορθώσει ο μαθητής,  – όλοι έχουν δικαίωμα σε αυτό – την συμπεριφορά του.

Αν επαναληφθεί το παράπτωμα, τότε ίσως μια δεύτερη ευκαιρία και ανάλογα πάντα με την σοβαρότητα της παραβατικής πράξης θα έπρεπε να δοθεί, αφού συζητηθεί το πρόβλημα με τους γονείς, κηδεμόνα ή  συγγενή που έχει τη φροντίδα του μαθητή, ώστε να βοηθηθεί στο να μην καταφύγει ξανά σε τέτοιου είδους συμπεριφορές. Υπάρχουν περιπτώσεις παιδιών που πραγματικά χρειάζονται βοήθεια καθώς πολλές φορές μεγαλώνουν χωρίς φροντίδα, με γονείς που δουλεύουν πολύ, με έναν γονιό που αναγκαστικά λείπει πολλές ώρες από το σπίτι, με συγγενείς, ή μόνα. Τα πράγματα ΣΗΜΕΡΑ δεν είναι απλά, κι εδώ χρειάζεται πολύ περισσότερο αγάπη και κατανόηση στην διαχείριση των παραβατικών πράξεων με σκοπό την αντιμετώπιση και διόρθωσή τους.

Οταν όμως η παραβατική συμπεριφορά επαναλαμβάνεται και προκαλεί σοβαρά  προβλήματα σε μαθητές ή καθηγητές,  τότε ίσως μια ποινή που σκοπό θα έχει ουσιαστικά να συνεφέρει το μαθητή από τον κακό εαυτό του θα πρέπει να λαμβάνεται και αφού βέβαια θα έχουν εξαντληθεί όλα τα περιθώρια να συνέλθει μέσα από βοήθεια με κάποιον ειδικό πάντα,  που θα εξασφαλίζει ότι δεν υπάρχει ειδικό πρόβλημα που θέλει άλλη αντιμετώπιση.

Άρα καταλήγουμε ότι οι ΠΟΙΝΕΣ πρέπει να τυγχάνουν διαβάθμισης. Να ξεκινάμε από το Διάλογο, την προσπάθεια επικοινωνίας με το περιβάλλον ή με ειδικό σύμβουλο αν χρειαστεί και να καταλήγουμε στην ποινή όταν βλέπουμε την επανάληψη της αξιόποινης πράξης η οποία θα πρέπει να έχει αποτρεπτικό χαρακτήρα και να δίνεται με σωφρονιστικό τρόπο κι όχι εκδικητικά.

Τα παιδιά δέχονται επιρροές και από την οικογένεια και από το περιβάλλον. Μέσα στην οικογένεια σίγουρα αποκτούν εφόδια ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ. Ένα όμως μεγάλο ερώτημα είναι και το ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ. Πιστεύουμε πως πρέπει αυτόν τον κόσμο που προηγήθηκε των παιδιών χρονικά, να τον διακρίνουν ΑΡΧΕΣ και ΑΞΙΕΣ. Αυτά που αναφέραμε αποτελούν τις Κ.Σ. (ΚΑΝΟΝΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ) για να μεγαλώσει αρμονικά ένας άνθρωπος.

Λέκκα Παυλίνα, Μαστρογιάννη Κατερίνα, Μήτρου Μαρία, Χριστίνα Γιώργη, Aλεξάνδρα Γκινολλάρη  – Γ΄ Γυμνασίου Λουτρακίου,  Δραμουντάνη Μαρία, Σαρανταένα Σοφία,  Δημητρίου Παναγιώτα, Σκουτέρη Ελισάβετ, Γεωργίου Δήμητρα, Βλάχου Ιωάννα, Μελπομένη Μάναϊ – Α΄Γυμνασίου Λουτρακίου,  Γεωργακοπούλου Δήμητρα, Σιτέ Τριανταφυλλιά, Πολυχρονόπουλος Βαγγέλης, Μήτρου Ανατολή, Ξένια Ράμμου, Μάναϊ Μελπομένη  –  Β΄ Γυμν.  Λουτρακίου, Μεταξάς Γιάννης, Σεμίνα Μίχα Β΄Λυκείου Λουτρακίου, Καήκου Αντρέας, Ιλιάζι Δημήτρης, Θεοδώρα Στολίγκα,   – Γ΄ Λυκείου Λουτρακίου